- Ależ, panie, on kosztował mnie sto tysięcy... - Tak... Hum!... hum!... Trochę pan przepłacił...
- Ja też - przerywa mu pan Łęcki - żądam tylko stu dziesięciu... I zdaje mi się, że kiedy jak kiedy, ale w tym razie powinien by mi pan adwokat dopomóc... Są przecież jakieś sposoby, których ja nie znam nie będąc prawnikiem...
- Hum!... hum!... - mruczy adwokat. Na szczęście jeden z kolegów(odziany również we frak ze srebrnym znaczkiem) wywołuje go z sali; w minutę zaś później zbliża się do pana Łęckiego jegomość w szafirowych okularach, z miną zakrystiana, i mówi:
- O co panu chodzi, panie hrabio?... Żaden adwokat nie podbije panu ceny domu... Od tego ja jezdem... Desz pan hrabia dwadzieścia rubli na koszta i jeden procent od każdego tysiąca nad sześćdziesiąt tysięcy...
Pan Łęcki patrzy na zakrystiana z wielką pogardą; kładzie nawet: obie ręce w kieszenie spodni (co jemu samemu wydaje się dziwnym)i mówi:
- Dam jeden procent od każdego tysiąca wyżej nad sto dwadzieścia tysięcy rubli...
Zakrystian w szafirowych okularach kłania się, poruszając przy tym lewą łopatką, i odpowiada: - Przepreszem pana hrabiego...
- Stój! - przerywa pan Łęcki. - Wyżej nad sto dziesięć...
- Przepreszem.
- Nad sto.
- Przepreszem.
- Niech was pioruny!....Więc ile chcesz?...
- Jeden procencik od sumy wyższej nad siedemdziesiąt i dwadzieścia rubelków na koszta...- mówi kłaniając się do ziemi zakrystian.
- Dziesięć rubli weźmiesz? - pyta fiołkowy z gniewu pan Łęcki.
- Ja i rubelkiem nie pogardzę...