Więc Zbyszko w pierwszej chwili zapomniał nawet o swoim żalu - i ściskając ręce Powały z Taczewa mówił do niego z radością:
- Wam to, nie komu, winienem, panie, wam! wam!
- Mnie w części - odrzekł Powała - w części tutejszej księżnie, ale najbardziej panu naszemu miłościwemu, którego idź zaraz podjąć pod nogi, by cię zaś o niewdzięczność nie posądził.
- Jakom dla niego zginąć gotów, tak mi dopomóż Bóg! - zawołał Zbyszko.